11 اکتبر 2024- بر اساس مطالعه جدیدی که در مجله ی Obstetrics and Gynecology منتشر شده است، افزودن متفورمین به انسولین تراپی، احتمال بروز پره اکلامپسی زودهنگام را در بین زنانی که در اوایل بارداری مبتلا به دیابت حاملگی شده اند یا از قبل از بارداری به دیابت نوع 2 مبتلا بودند، کاهش نمی دهد.

دیابت بارداری(GDM) ، یک بیماری شایع غدد درون ریز در زنان باردار قبل از زایمان است که می تواند باعث نگرانی های سلامتی کوتاه مدت و بلندمدت برای زنان و جنین آنها شود. با توجه به افزایش شیوع و همبستگی آن با پیامدهای نامطلوب متعدد در مادر و جنین، از جمله پره اکلامپسی و اکلامپسی، سزارین، زایمان زودرس، هیپوگلایسمی نوزادی، ماکروزومی و سندرم دیسترس تنفسی نوزاد؛ همراه با افزایش خطر ابتلا به دیابت نوع 2(T2D)، چاقی، و بیماری های قلبی عروقی پس از بارداری، سازمان بهداشت جهانیدر سال 2018، دیابت حاملگی را به عنوان "اولویت تحقیقات بهداشت جهانی" تعیین کرد. در نتیجه، دکتر مایا پاتل و همکارانش این تحقیق را برای بررسی ارتباط بین استفاده از متفورمین توسط مادران برای درمان دیابت بارداری زودرس یا پره اکلامپسی زودرس و دیابت نوع 2 از قبل موجود، انجام دادند.

محققان در مطالعه یMOMPOD ، تأثیر درمان با انسولین به همراه متفورمین را بر پیامد ترکیبی نوزادی در حاملگی های تک قلو در مادران مبتلا به دیابت بارداری زودهنگام یا مادران مبتلا به دیابت نوع 2 از قبل موجود، مقایسه کردند. در هفته های 11 تا 23 بارداری، شرکت کنندگان برای دریافت دارونما یا 1000 میلی گرم متفورمین دو بار در روز تا زمان تولد بصورت تصادفی در دو گروه قرار گرفتند. سطح سرمی اجزای مختلف(اندوگلین محلول سرم، آپولیپوپروتئین B، مولکول چسبندگی سلول های عروقی-1، تیروزین کیناز 1 شبهfms محلول، فاکتور رشد جفت، پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا، سطوح آدیپونکتین و فاکتور رشد اندوتلیال عروقی) در زیر گروهی از شرکت کنندگانی که از آنها بین هفته های 24 تا 30 بارداری نمونه ی خون گرفته شده بود، اندازه گیری گردید. پره اکلامپسی زودرس یا پره اکلامپسی که زایمان را قبل از هفته 37 بارداری ضروری می کند، پیامد اولیه بود. تغییرات بیومارکرهای سرم و پره اکلامپسی زودرس که زایمان را قبل از هفته 34 بارداری ضروری می کند، پیامدهای ثانویه بودند.

از 831 شرکت کننده، 119 نفر (14.3%) دچار پره اکلامپسی شدند که نیاز به زایمان قبل از هفته ی 37ام بارداری داشتند: 57 نفر از 416 (13.7%) نفر در گروه دارونما و 62 نفر از 415 (14.9%) نفر در گروه متفورمین. 37 نفر (4.4%) دچار پره اکلامپسی شدند که نیاز به زایمان قبل از هفته ی 34ام بارداری داشتند: 15 (3.6%) نفر از گروه دارونما و 22 (5.3%) نفر از گروه متفورمین.

در مقایسه با دارونما، متفورمین با تفاوت معنی داری در بروز پره اکلامپسی قبل از هفته 37 بارداری (aORیا نسبت شانس تعدیل شده 1.04، 95% فاصله اطمینان: 0.70-1.56) یا قبل از هفته ی 34ام (aOR = 1.43 ؛ 95% فاصله اطمینان: 0.73-2.81) مرتبط نبود. به طور مشابه، هیچ ارتباطی بین مصرف متفورمین توسط مادر با سطوح بیومارکرهای سرمی وجود نداشت.

محققان نتیجه گیری کردند که به طور کلی، بین افزودن متفورمین به انسولین تراپی با کاهش بروز پره اکلامپسی زودرس یا کاهش بیومارکرهای سرمی مرتبط با خطر بیماری های قلبی عروقی در زنان باردار مبتلا به دیابت حاملگی در اوایل بارداری، یا مبتلا به دیابت نوع 2 از قبل از بارداری، ارتباطی وجود ندارد.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/add-on-metformin-to-insulin-may-not-lower-preeclampsia-risk-among-parturients-with-gestational-or-pre-existing-type-2-diabetes-study-136108